Kinderclub

Zaterdag 24 maart houden we de laatste kinderclub. Met pijn in het hart sluiten we dit hoofdstuk af. Het lukte niet meer om meer dan vier kinderen bij elkaar te brengen op de tweede en de vierde zaterdagmorgen van de maand. De reden waarom de kinderen niet meer kwamen waren divers: soms was het bed te lekker, een andere keer was er een sporttoernooi, af en toe was er een familiefeest, m.n. de jongens kozen voor voetballen, de kinderen in groep moeten een school voor voortgezet onderwijs kiezen ...

26 augustus 2006 zijn we gestart, na het sportproject Athletes in Action. Wat was het spannend toen we in het groene wijkgebouw ‘Gillis’ zaten te wachten op de eerste kinderen. En daar kwamen ze aan. We hadden met elkaar bedacht dat we elke keer een vaste indeling zouden hebben: We zingen enkele liederen. Altijd zit het Prinsen & Prinsessenlied (van Ben Ketting) er bij en altijd hebben we aan het eind ‘Vrede van God’ gezongen. Voor de grap zei ik wel eens tegen onze prinsen en prinsessen: als jullie later 65 jaar zijn, dan kun je dit lied nog steeds uit je hoofd zingen! Elke keer kregen we bezoek van een vreemd heerschap, ‘Koos Kompas’. Hij vertelde iets, liet iets zien dat aansloot bij het Bijbelverhaal. Door de jaren heen hebben we de verhalen van Abraham, Mozes, Jozef, David, Elia en rondom de feestdagen de verhalen van Jezus verteld. In het laatste jaar zijn we verder gegaan met wonderen en genezingen van Jezus. Op sommige momenten ontstonden er aardige gesprekjes. We hebben ons gerealiseerd dat het heel bijzonder is dat we kinderen vanuit gezinnen die Moslim zijn toch op onze club kwamen. De eerste de beste keer zorgde dit voor problemen: kinderen gaven aan dat ze geen verhalen uit de Bijbel van hun ouders mochten horen. We hebben toen de ouders bezocht en met hen gesproken over ons programma. Enkele kinderen zijn niet teruggekomen. Anderen zijn gebleven.

In de loop van de jaren hebben we maximaal 12 kinderen gehad. Per jaar hadden we ongeveer 16 keer club (dus in 6 jaargangen zijn dat bijna honderd bijeenkomsten!).

Na het Bijbelverhaal kwam er een spel waarbij we de spieren weer even konden inspannen. De limonade leste de dorst en dan begon het knutselen. Heel boeiend om de creativiteit van de kinderen te zien. Tijdens het knutselen was er regelmatig ook de gelegenheid om nog wat te praten over thuis en school.

Aan de kinderen die de club verlieten, als ze aan het eind van de basisschool waren gekomen, hebben we het boek “Jij bent Gods oogappel”gegeven. Elke keer hebben we de ouders gevraagd of ze dit goed vonden en hebben we het boekje laten zien. En elke keer hebben we gebeden dat ze dit boek echt zouden lezen en dat het hun hart zal raken en hun leven zal bepalen. En dan heb ik nog niet eens verteld over de stickerkaart en de gouden doos met kleine cadeautjes … En ook nog niet over het rondbrengen van de uitnodigingen op woensdagmiddagen en de contacten die daarbij ontstonden en over het begeleiden van huiswerk en …

Vreemd idee: in april geen kinderclub meer. ‘k Heb zaterdag toch een stil traantje gelaten toen duidelijk werd dat er ook deze keer niet meer kinderen kwamen.

Maar 24 maart gaan we er nog een keer voor: dan vieren we alvast Pasen.

We zijn dankbaar dat we deze kansen hebben gekregen en mogen gebruiken. Iedereen bedankt voor jullie ondersteuning in gebed. Want dat hadden we als leiding elke keer weer hard nodig. Ook zelf omringden we de club met gebed. Kostbare herinneringen en een zeker weten dat God ook dit stukje werk in zijn Koninkrijk zegent en gebruikt.

Namens Ineke, Margriet, Simon,

Ton Nap

Het doek valt voor Kinderclub Prinsen & Prinsessen